💚Σκέψεις ανώνυμες με αφορμή μια πέρδικα!
💚”Ηταν πρωί μιας Κυριακής του Μαρτίου…”
“Ίσως την επόμενη άνοιξη να μην υπάρχουν πια ούτε οι πέρδικες, ούτε…”
“Αυτό είναι που με ανησυχεί βαθύτερα: όχι μόνο η ενόχληση των πτηνών, αλλά η ίδια η απώλεια των οικότοπων.
Η εξαφάνιση των περιοχών όπου η άγρια ζωή μπορεί να βρει καταφύγιο – να ζευγαρώσει, να φωλιάσει, να συνεχίσει να υπάρχει.
Κι ακόμη περισσότερο, η ευκολία με την οποία η διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης ξεχνά την ουσία και εξαντλείται στο τυπικό μέρος: πίνακες, όροι, αντισταθμιστικά μέτρα που δεν φτάνουν ποτέ ως την ουσία του προβλήματος.
Ίσως την επόμενη άνοιξη να μην υπάρχουν πια ούτε οι πέρδικες, ούτε τα υπόλοιπα είδη της άγριας πανίδας, ούτε και τα κυνηγόσκυλα.
Ίσως ολόκληρη η πλαγιά να έχει γίνει ένα ακόμα εργοτάξιο – και μετά ένα ακόμα θέρετρο με τσιμέντο και πισίνες.
Αυτό που είδα εκείνο το πρωινό ήταν μια εικόνα ζωής, μια στιγμή ελευθερίας, φυσικότητας και συνέχειας. Κι αυτό που με βαραίνει από τότε, είναι η σκέψη πως τέτοιες εικόνες ίσως να μη ζήσουμε ξανά στην ίδια περιοχή. Όχι γιατί οι πέρδικες και τα άλλα είδη δεν θα έρθουν, αλλά γιατί δεν θα τους έχουμε αφήσει χώρο να ζήσουν.
Όλο το άρθρο εδώ:
https://dasarxeio.com/2025/06/22/144897/
