💙Μια πολύ ενδιαφέρουσα και ενημερωτική ανάρτηση για το τι κάνουμε, όταν βρίσκουμε μικρούς γλάρους.Δειτε τι λέει ο Αντωνης Λιαπης και πως έσωσε το μικρό γλάρο.
Είναι η εποχή που οι μικροί γλάροι θα αποπειραθούν να κάνουν το πρώτο τους πέταγμα.
Για κάποιους δεν είναι επιτυχές και πέφτουν στο έδαφος. Μερικοί πέφτουν μέσα σε περιφραγμέους χώρους, όπου εάν δεν δεχθούν βοήθεια δεν θα επιβιώσουν.
Σε αυτές τις περιπτώσεις πιάνουμε τον μικρό γλάρο ρίχνοντας επάνω του ένα μεγάλο κομμάτι ύφασμα, και στη συνέχεια τον τοποθετούμε στην ταράτσα της κοντινότερης οικοδομής, όπου θα τον βρούν οι γονείς του για να τον ταϊσουν, να δυναμώσει και να αποπειραθεί το δεύτερο και επιτυχέστερο πέταγμα.
Το ίδιο πάλι πρέπει να κάνουμε και εάν δούμε ένα γλάρο να περπατάει στους δρόμους.
Ο μικρός γλάρος είναι εύσωμος όσο και ο ενήλικος. Επειδή είναι εύσωμος δεν σημαίνει ότι είναι και μεγάλος.
Τον ξεχωρίζουμε πολύ εύκολα από το ΓΚΡΙΖΩΠΟ ΧΡΩΜΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ, σε αντίθεση με τον έντονο και καθαρά άσπρο του ενήλικα.
Χθες, μετά από ενημέρωση που είχα από τη κα Ξανθίππη Παρασκευά (γνωστή σε όλους για τις διασώσεις ζώων της άγριας ζωής), διέσωσα δύο μικρούς γλάρους οι οποίοι εγκλωβίστηκαν σε δύο διαφορετικές, αλλά γειτνιάζουσες αυλές εγκαταλελειμμένων σπιτιών στην οδό Δόμνας Βιζβίζη στην Κομοτηνή. Τους τοποθέτησα σε γειτονική ταράτσα πολυόροφης οικοδομής.
Οι γλάροι από ψηλά αντιλήφθηκαν τις κινήσεις και θεωρώντας με ως απειλή για τα μικρά, έκαναν εναέριες εφορμήσεις με απίστευτα έντονες και εκφοβιστικές φωνές.
Δεν ήταν μόνο οι γονείς, αλλά και άλλα μέλη του σμήνους που δημιούργησαν.
Είναι εντυπωσιακή η αλληλεγγύη και το ομαδικό πνεύμα που επιδεικνύουν.
Αφού απομακρύνθηκα οι στριγγλιές ηρέμησαν και ο πρώτος ενήλικας προσγειώθηκε δίπλα στα μικρά.
Πόσοι ακόμη γλάροι είναι εγκλωβισμένοι στην Κομοτηνή;