⚫”Και οι άνθρωποι πέρναγαν από μπροστά του χαμογελαστοί κι γιορτινοί.
⚫Φόραγαν τα πιο όμορφα τους ρούχα.
Εύχονταν μεταξύ τους τι καλύτερες ευχές.
⚫Αγκαλιές κι χάδια χάριζαν στα κοκκινομάγουλα παιδιά τους.
⚫Όσο αυτά κράταγαν σφιχτά λούτρινα ζωάκια σε αλλότροπες μορφές.
⚫Πλήθος ανθρώπων πέρναγε μπροστά από το παγωμένο γουρουνάκι. Χαμογελαστοί κι γιορτινοί να εύχονται ειρήνη κι αγάπη.
⚫Η βιτρίνα με κορδέλες στολισμένη.
Κι από τα ηχεία να ακούγεται εύθυμο τραγουδάκι.
⚫Πέρναγαν άνθρωποι πολλοί,
από την βιτρίνα που το ‘χανε στημένο.
Εκεί ξεχασμένο κι νεκρό.
⚫Σαν να μην ήταν ποτέ γεννημένο.
Κατέβαζαν την μάσκα τους στο πηγούνι κι το ζήταγαν μισό.
⚫<> είπε κάποιος.
⚫Μην με ρωτήσετε πως αντέδρασα.
Δεν είπα τίποτα.
Το είχα προσπαθήσει στο παρελθόν.
Και παλέψαν σαν θηρία για να με σωπάσουν. Μου φώναξαν, με έσπρωξαν, με χτύπησαν, με καταδίκασαν.
Την Regan κιόλας τη σκότωσαν…
⚫Μα ποιός νοιάζεται για το καημενό το γουρουνάκι.
⚫Ποιός νοιάζεται αν πόνεσε από το εμφανές χτύπημα στο μικρό του κεφαλάκι.
Και οι άνθρωποι συνέχιζαν να περνάνε από μπροστά του, χαμογελαστοί κι γιορτινοί ενόσω οι μπαλντάδες το πετσόκοβαν στην μέση.
⚫Και αυτό αμίλητο.
⚫Δίχως ένα παράπονο, δίχως ένα δάκρυ.”
Από περσινή ανάρτηση του Dimitris Roggitis