Δεν αντιδρούμε όταν….
🔵🟡🟢🟠🟣🟢🟡
Μέσα σε πέντε αράδες η ηθοποιός Κλέλια Ρένεση περιέγραψε την χειμερία νάρκη διαρκείας της ελληνικής κοινωνίας.
Μα αυτός δεν ήταν ο στόχος της άρχουσας τάξης;
Η αποχαύνωση του μυαλού, η άρνηση να σκεφτούμε πέρα από το lifestyle και το gossip, με τα οποία κάθε μέρα βομβάρδιζαν το μυαλό μας τα τελευταία 30 χρόνια μέσα από ευτελή πρωινάδικα, μεσημερινάδικα, με το με ποιον πήγε η τάδε, ποιος απάτησε τη γυναίκα του και με ποια, με big brothers και Ντάνους κοκ.
Τα κατάφεραν;
Φυσικά.
Ας δούμε το ξέσπασμα της ηθοποιού.
«Δεν αντιδρούμε όταν η λιτότητα χτυπάει τους διπλανούς μας και δεν έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους.
Δεν αντιδρούμε όταν αποχαρακτηρίζουν τη μια natura μετά την άλλη.
Δεν αντιδρούμε όταν αφήνουν αναίσχυντα να καίγεται όλη η δασική περιουσία της χώρας μας.
Δεν αντιδρούμε όταν καίγονται εκατοντάδες σπίτια και περιουσίες συμπολιτών μας.
Δεν αντιδρούμε όταν μια βροχή μπορεί να πνίξει μια ολόκληρη πόλη, μας έκαναν να το έχουμε συνηθίσει.
Δεν αντιδρούμε όταν δυο τρένα συγκρούονται μεταξύ τους λόγω εγκληματικής αμέλειας και χάνονται δεκάδες ζωές νέων ανθρώπων»
«Δεν αντιδρούμε όταν με τα golden visa και airbnb η στέγαση στα αστικά κέντρα είναι αδιανόητα δύσκολη πλέον, και στα νησιά οι δάσκαλοι κοιμούνται σε σκηνές γιατί δεν βρίσκουν σπίτι.
Δεν αντιδρούμε που το ένα νοσοκομείο μετά το άλλο κλείνουν, και όσα δεν κλείνουν υπολειτουργούν, εξευτελίζοντας όλη την έννοια την δημόσιας ιατρικής περίθαλψης, με ράντζα, να στάζουν ταβάνια, κατσαρίδες, γερόντια στα υπόγεια ξεχασμένα με τους καθετήρες τους.
Δεν αντιδρούμε όταν τα σχολεία μας είναι υποστελεχωμένα από καθηγητές και περνάνε πλέον ολόκληρες χρονιές που τα παιδιά δεν έχουν καθηγητές χημείας η φυσικής, που τα κτήρια είναι κρύα και θυμίζουν φριχτές και απάνθρωπες φυλακές, που τουρτουρίζουν τα παιδιά απ’ το κρύο και απ’ την έλλειψη θαλπωρής.
Δεν αντιδρούμε όταν πετάνε έναν άνθρωπο απ’ το λεωφορείο γιατί δεν είχε εισιτήριο και σκοτώνεται.
Δεν αντιδρούμε όταν οι φύλακές μας έχουν γεμίσει με ανθρώπους που χρωστάνε στις τράπεζες, ενώ παιδοβιαστές είναι ελεύθεροι έξω.
Δεν αντιδρούμε όταν το κράτος αφήνει τους πετρελαιοκράτορες να έχουν “ανέλπιστα υπερκέρδη” και εμείς να πληρώνουμε την βενζίνη σχεδόν 3€ το λίτρο
Για την ηθοποιό η ζωή δεν είναι μόνο σκόρπια περιστατικά εδώ και κει, μία τραγική είδηση εδώ κι ένα ατύχημα παραπέρα. Είναι μία συνέχεια και συνίσταται από τα μικρά καθημερινά μέχρι τα πιο μεγάλα συλλογικά γεγονότα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.
«Δεν αντιδρούμε όταν οι ιδιωτικοποιήσεις των παροχών ρεύματος μας έφεραν στη θέση να δουλεύουμε για να πληρώνουμε τους παρόχους και να μην περισσεύει ψίχουλο.
Δεν αντιδρούμε όταν οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι μας ευτελίζουν εμπαίζοντας με τη νοημοσύνη μας με όλους τους τρόπους. Οι υπάλληλοι μάς κουνάνε το δάχτυλο ότι δεν είμαστε καλά παιδιά!
Δεν αντιδρούμε όταν αντί για πυροσβέστες, δασολόγους, δάσκαλους και γιατρούς, το κράτος προσλαμβάνει παππάδες και αστυνομικούς.
Δεν αντιδρούμε όταν οι ταλαίπωροι καίγονται ζωντανοί από σόμπες για να βγάλουν τη νύχτα.
Δεν αντιδρούμε που στέλνουμε όπλα σε έναν ξένο πόλεμο ξένων συμφερόντων.
Δεν αντιδρούμε που η κατάντια της κοινωνίας μας είναι πλέον τέτοια που αν πας να μπεις στο πλοίο τελευταία στιγμή, προτιμούν να σε σκοτώσουν απ’ το να σε διαχειριστούν..(έχουμε και δουλειές ρε αδερφέ)», ανέφερε η ηθοποιός.
«Αλλά μην τυχόν και μας κλείσουν τη θέση του πάρκινγκ, θα γίνει ο κακός χαμός. θα τους πάρει και θα τους σηκώσει τους παρτάκηδες. Άιντε γιατί τους τα ‘χω μαζεμένα. Κάνουν ό,τι γουστάρουν», έγραψε.
«Αυτοί είμαστε κύριοι. Μία Ελλάδα σε καταβύθιση. Μια βυθισμένη πολιτεία στα λασπόνερα».
Ανάμεσα στους ανθρώπους σε καταβύθιση βέβαια, υπάρχουν κι εκείνοι που αντιδρούν απέναντι σε όλα αυτά.
Υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να ζουν με αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση.
Υπάρχουν κι εκείνοι που κάθε φορά που τα πράγματα μοιάζουν να βουλιάζουν στη λάσπη, έρχονται για να δείξουν ότι δεν χάθηκαν όλα ακόμα.
Ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που θα δουν ένα έγκλημα και θα μιλήσουν, που θα μπουν στη βάρκα τους και θα πάρουν τους ηλικιωμένους από τα σπίτια όπου είναι εγκλωβισμένοι, που θα φροντίσουν για εκείνους που δεν έχουν, που δεν μπορούν.
Όπως το έγραφε κι ο Oscar Wilde, «Είμαστε όλοι στον βούρκο, όμως μερικοί κοιτάζουμε τα άστρα». Ευτυχώς.